Artikel relevant podium – Koen Bouman

Voor mijn analyseopdracht heb ik besloten om de film Psycho van Alfred Hitchcock uit 1960 te gaan onderzoeken. Ik richt mij in dit artikel met tot de doelgroep ‘mijn klasgenoten’, aangezien zij degenen zijn met toegang tot deze blog en omdat we allemaal dezelfde opleiding doen en vanuit dat oogpunt ook veel dezelfde interesses hebben. Ik vind dit een heel interessant onderzoek en dus ga ik er vanuit dat mijn klasgenoten het ook als interessant zullen ervaren.

Toen ik als thema ‘audio’ kreeg had ik eerst geen idee wat voor een onderzoek ik daarbij kon gaan uitvoeren, na lang denken kwam ik tot de ingeving van het geluid. Wat is een bekend geluid uit een film dat zo bekend is dat ik het geluid wel ken maar de film eigenlijk niet?

Al snel kwam ik bij de douchescène van Psycho uit, het geluid is ontelbaar vaak nagedaan en er wordt in veel andere audiovisuele producties verwezen naar het geluid van het gekras op de hoge schelle violen tijdens de moord op Marion.

Tijdens mijn onderzoek  heb ik de hele film onder de loep genomen, ik ben zowel gaan kijken naar het sounddesign in de film als de technieken van de score.

Het sounddesign heb ik onderzocht aan de hand van de simpele deelvraag: ‘Hoe verliep het sound design van Psycho?’  en de deelvraag over de score is: ‘Welke technieken worden binnen de score van Psycho gebruikt?

Om hier zelf een duidelijker beeld van te hebben ben ik eerst nog gaan onderzoeken of er richtlijnen zijn voor het gebruik van audio door middel van de deelvraag: ‘Aan welke richtlijnen voldoet goede audio voor een film en maakte Hitchcock hier gebruik van?

Het totaal van die vragen heeft mij geholpen de hoofdvraag: ‘Hoe gebruikte Alfred Hitchcock de audio in zijn film Psycho(1960)?’ te beantwoorden.

Zoals ik net dus al aangaf ben ik begonnen met het onderzoeken of er globale richtlijnen zijn voor het gebruik van audio binnen een audiovisuele productie. Nadat ik enkele boeken in de mediatheek had doorgekeken die over het maken van films gaan en ik het internet had afgespeurd kon ik een simpele conclusie trekken: er zijn geen specifieke richtlijnen voor het gebruik van audio binnen een film. Vaak werd het onderdeel audio slecht kort beschreven en dan werd de nadruk erop gelegd dat audio dingen buiten beeld kan accentueren en de focus van de kijker kan verleggen. Richtlijnen werd niets over gezegd, het komt er dan ook wat meer op neer dat geluid een extra dimensie geeft aan de productie, het is de makers visie hoe deze extra dimensie eruit komt te zien. Wanneer een maker bijvoorbeeld de invloed van drugs zou willen uitbeelden kan er audio worden gebruikt waar normaal geen touw aan vast te knopen zou zijn. In dat geval is het precies wat de maker wil bereiken en daarom is een totaal ‘onbruikbaar’ stuk audio toch een waardevolle toevoeging voor de productie.

Hitchcock wilde oorspronkelijk geen geluid in de douche-scène, toen hij echter hoorde wat Herrmann in gedachte had was hij zo tevreden met het resultaat dat hij zijn salaris verdubbelde. Zo werd er in Psycho bij de douchescène het geluid van hoe Marion wordt neergestoken overrompeld door de hoge violen, een afgrijselijk geluid dat er uiteindelijk voor heeft gezorgd dat bijna iedereen de scène eigenlijk wel vaag kent en ik er nu zelfs een analyse over maak.

Toen ik de score oftewel de filmmuziek ging onderzoeken had ik de deelvraag ook al snel beantwoord. Bernard Herrmann was het genie achter de violen tijdens de moorden en ook de soundtrack die drie keer in de film te horen is ging tegen Hitchcock’s originele ideeën in. Zo vroeg Hitchcock een jazz soundtrack aan maar schreef Herrmann de muziek voor een veel goedkoper strijk-ensemble. Uit een latere analyse van de score door Fred Steiner bleek dit een uitstekende keuze te zijn geweest.

Voor het sounddesign had Hitchcock toegang tot de beste contacten en kon hij dus eigenlijk alles laten creëren wat hij wilde. Hitchcock beschreef dan ook uitgebreid wat voor een sfeer hij wilde neerzetten en hoe de geluiden hier aan moesten bijdragen. Vaak waren de oplossingen simpel, zo werd het neersteken gesimuleerd door met een mes in een watermeloen te steken. Als dit eenmaal goed was opgenomen klonk het met het beeld zeer realistisch.

Ik hoop nu alvast een iets duidelijker beeld te hebben kunnen geven hoe Hitchcock het geluid gebruikte in Psycho. Ik heb nu een duidelijk beeld kunnen krijgen van hoe de audio wordt gebruikt in Psycho.

762 woorden

Koen Bouman | JDE-D06

Advertisements

Blog 1 – Semiotiek

In deze blog ga ik in het kort uitleggen wat semiotiek is. In het boek ‘Beeldtaal’ wordt semiotiek omschreven als: ‘Semiotiek bestudeert de betekenis van tekens en het proces van betekenisgeving. Niet alleen tekens in taal of beeld, maar in principe in alles om ons heen.’

Semiotiek is dus de studie van tekens, er wordt bij het analyseren van die tekens gebruik gemaakt van een paar korte stappen.

Zo kun je je afvragen wat we zien, wat we herkennen en wat het zou kunnen betekenen. Wanneer er alleen gekeken wordt naar wat we zien is er sprake van denotatief analyseren, dit houdt in dat wat we zien objectief  en intersubjectief wordt geïnterpreteerd. Dit betekend dat we dus precies omschrijven wat we zien en dat alleen op grond van objectieve kenmerken en gedeelde kennis omschrijven.

Vervolgens kijken we naar de connotatieve betekenis van het teken. Dit doen we door het teken te analyseren op grond van cultureel gedeelde en persoonlijke waarden. De connotatieve analyse is dus subjectief en kan voor een persoon heel anders zijn dan voor een ander persoon. De grote lijnen zullen vaak echter wel hetzelfde zijn.

Binnen de semiotiek wordt onderscheid gemaakt tussen indexicale tekens, iconen en symbolen. Indexicale tekens zijn de tekens die ergens naar verwijzen, zoals een bord in de supermarkt waarop ‘kip’ staat aangeeft dat daar de afdeling van de kip is.

Iconische tekens zijn tekens die overeen komen met iets anders, zoals een portret gelijkenis vertoont met de afgebeelde persoon. Natuurlijk kunnen iconen ook zo iets simpels zijn als pictogrammen, denk maar aan het spinnetje van kijkwijzer die aangeeft dat een film als eng kan worden ervaren.

Symbolische tekens zijn gebaseerd op afspraken, regels of gewoontes. Zo weet iedereen dat een rood kruis voor het Rode Kruis staat.

Vaak is een boodschap gemakkelijker door tekens over te brengen, hierbij is de semiotiek dus een essentieel onderdeel, anders zou de boodschap niet begrepen worden.

Artikel relevant podium Gita Avrich

Vrijdag, 3 januari 2014 Posted by Gita Avrich

Er was eens.. het mooiste meisje van het land, met knalrode lippen en gitzwart haar. Ze heette Sneeuwwitje. Maar waarom was zij eigenlijk het mooiste van het land? Welke iconische verwijzingen komen er terug in het uiterlijk van Sneeuwwitje uit de film van 1937?

Schermafbeelding 2014-01-04 om 14.22.47

Sneeuwwitje en de Zeven Dwergen (originele titel: Snow White and the Seven Dwarfs) is een Amerikaanse animatiefilm uit 1937, geproduceerd door Walt Disney. Het verhaal van de film is gebaseerd op het sprookje van de gebroeders Grimm.

De film komt uit 1937, dat is de reden dat ik ben gaan kijken naar het modebeeld van de jaren 30 om te onderzoeken of het uiterlijk van Sneeuwwitje daar van is afgeleid.

De ‘jongensachtige look’ die in de jaren ’20 veel te zien was, verdween in de jaren 30. Vrouwen ging zich juist heel vrouwelijk kleden. De rechte lijnen werden vervangen door meer vloeiende lijnen waardoor de rondingen van de vrouw extra geaccentueerd werden. Lange rokken en jurken domineerde het straatbeeld.

De taille werd weer hoger en dat betekende getailleerde kleding. De schouders waren in deze tijd ook een aandachtspunt. Er werd veel gebruik gemaakt van verschillende mouwvormen of schoudervullingen om de schouders breder te laten lijken en dus op te laten vallen.

Zoals je bij Sneeuwwitje kunt zien is haar jurk lang, wijd en soepel, tot en met de enkels. Ook is de jurk mooi getailleerd, waardoor  de nadruk komt te ligt op de taille, maar ook op de schouders. De jurk heeft pofmouwen die de schouders breder doen lijken. Het is een aandachtspunt.

Schermafbeelding 2014-01-04 om 14.23.19

Ook de make-up look en het haar van Sneeuwwitje is geïnspireerd op de jaren 30. De donker rode lippen die mooi vol en rond zijn, de ogen die zijn opgemaakt met veel mascara, waardoor het grote ronde poppen ogen worden. Sneeuwwitje heeft ook in de arcade boog een donkere kleur oogschaduw aangebracht en op het ooglid een lichtere kleur wat de vrouwen uit de jaren 30 ook veel droegen. Heel duidelijk te zien is dat de wenkbrauwen heel dun zijn geëpileerd, wat in deze tijd heel modieus was, net als de bleke porseleinen huid met roze blosjes op de wangen. Sneeuwwitje heeft ook de permanent wave als kapsel, wat heel veel te zien was in deze tijd. Het totaal beeld van Sneeuwwitje was het ideaalbeeld van de jaren 30 vrouw.

Schermafbeelding 2014-01-04 om 14.23.05

Een vraag waar ik mee bleef zitten na dit onderzoek is waarom er gebruik is gemaakt van bepaalde kleuren in de jurk van Sneeuwwitje. De kleuren zijn niet te zien in het modebeeld van de jaren 30. Daar werden voornamelijk sombere kleuren gedragen of de nieuwe kleur: Shocking pink. Dit zie je niet terug in de kleding van Sneeuwwitje.

Ik ben daarom gaan kijken naar de betekenis van verschillende kleuren. Zo kwam ik tot de conclusie dat de ontwerpers voor de kleuren niet naar het modebeeld van die tijd hebben gekeken, maar echt naar de betekenis, de associatie en emotie van de kleuren. Het lijfje van de jurk van Sneeuwwitje is blauw. Blauw straalt rust en vertrouwen uit. Dat is ook hoe Sneeuwwitje overkomt als persoon en dus ook qua uiterlijk. Deze kleur wordt veel gebruikt in sprookjes. Vroeger werd dit ook gezien als een kleur voor mensen van van adel. Sneeuwwitje is een prinses dus daar is bewust voor gekozen. De rok is geel. Deze kleur staat voor licht, de zon en voor goud. Sneeuwwitje is een vrolijke, optimistische en energieke vrouw. Dit is waar de kleur voor staat. Daarnaast is het een vrolijk sprookje voor jongen kinderen. Vandaar ook dat er geen sombere kleuren zijn gebruikt.

De iconische verwijzingen die terug komen in het uiterlijk van Sneeuwwitje uit de film van 1937 is de stijl van de jaren 30 vrouw. De kleding, het haar en de make-up. Bij de kleuren is er meer gekeken naar de betekenis.

Ik vind zelf dat het uiterlijk van Sneeuwwitje goed gelukt is. Het schoonheidsideaal klopt helemaal met de tijd waarin de film uit kwam. Iedereen zal daar door snappen dat Sneeuwwitje het mooiste van het land is. Daarnaast gaat ze qua mode ook helemaal mee met de tijd.

Platform:                                                                                                                        Gastblog op bijvoorbeeld www.nsmbl.nl of op een andere (mode gerelateerde) blog.

Gita Avrich/ 1743522/ JDE D06

Production design Gita Avrich

Production design is alles wat je op beeld ziet, de mise en scène. Hier mee wordt bedoeld het ontwerp van het decor/ de kostuums/ de make-up/ de omgeving/ en de props. Op deze manier worden de personages geloofwaardiger. Als voorbeeld geef ik hier de film Moonrise Kingdom omdat ik bij het zien van deze film, meteen al onder de indruk was van de (retro) stijl.

Een heel belangrijk onderdeel is de production design in deze film. Alles is uitgewerkt tot in het kleinste detail.

Het is heel duidelijk te zien dat de film zich afspeelt in de jaren 60. Alles geeft je het gevoel dat het zich in deze tijd afspeelt, van de kostuums (in het bijzonder die van Suzy), de inrichting van het huis, de kleuren die zijn gebruikt tot de attributen, zoalsbijvoorbeeld de platenspeler. Over al is over na gedacht.

image

Het is zo gefilmd en nagebootst alsof je door een kijkdoos kijkt. Het huis lijkt op een poppenhuis. Van het behang tot bankbekleding, alles is uitgedacht. Het grootste gedeelte speelt het zich af op een klein eilandje (Rhode Island), waar een scouting kamp is nagebootst met gele canvas tenten. De uniformen van de kinderen maken het geheel af.

Zelfs over de het ontwerp van de boeken is nagedacht die Suzy leest. Zes kunstenaars kregen de opdracht om de covers te ontwerpen voor deze boeken.

Het liefst doet hij het allemaal zelf, de Amerikaanse regisseur Wes Anderson. Hij gaat obsessief te werk als binnenhuisarchitect, decorontwerper, kinderboekenuitgever, cartograaf en kleermaker, maar laat het werk ook wel over aan andere.

Grappig om te zien is dat het geruite stofje door de hele film terug komt.  Te zien als: de voering van de tent, het trapvloerkleed in het huis, de badjas van een van de acteurs en de lunchtrommel van Suzy. Hier is heel bewust voor gekozen.

Screen Shot 2012-08-13 at 6.49.02 PMScreen Shot 2012-08-13 at 6.40.18 PM

Voorbeelden van de print die iedere keer terug komt in de film

Gita Avrich/ 1743522/ JDE D06

Narrativiteit Gita Avrich

Wat is narrativiteit? Met narratief bedoelen we in normaal taalgebruik gewoonlijk verhaal. Je kan narratief beschrijven als een keten van gebeurtenissen in een oorzaak/ gevolg relatie die plaats vindt in een bepaalde tijd en ruimte.

Narrativiteit bezit alle kenmerken die een verhaal tot een goed verhaal maken. Elk verhaal heeft een story en een plot. Hoe de gebeurtenissen worden weer gegeven is de story. Het plot is het skelet van je verhaal: het omvat alle gebeurtenissen die de personages (en de lezer) van het begin naar het einde voeren. Het is het plan en de structuur van een verhaal, een samenstelling van de gebeurtenissen. De plot is dus het gene wat er gepresenteerd wordt. Vaak zie je in een film alleen het plot en moet je de story zelf nog achterhalen.

Een verhaal heeft een begin, midden en einde. Dit betekent niet dat het precies in die volgorde altijd word gebruikt maar dit zijn de kenmerken van een verhaal. Het begin is meestal een introductie van de personages en de omgeving, je krijgt bepaalde informatie. Het langste deel is het midden. Daarin komt vaak een probleem naar voren. Er wordt naar een climax toe gewerkt, het (stijgende) hoogtepunt, wat zich ook in het midden afspeelt. Nadat de climax bereikt is vormt het verhaal een dalende lijn, op weg naar het einde en de afronding van het probleem. Er is kan een open of gesloten einde zijn.

Sprookjes zijn vaak heel simpel opgebouwd. Ze hebben een begin-midden-eind en zijn chronologisch verteld. Het heeft een hele duidelijke verhaal structuur.

Als CMDer is narrativiteit een heel belangrijk onderdeel. Het verhaal of de boodschap die je wilt overbrengen moet op een goede en duidelijke manier in elkaar zitten zodat de  doelgroep het zal begrijpen. Het moet onthouden worden door mensen.

Gita Avrich/ 1743522/ JDE D06

Semiotiek Gita Avrich

Bewust, maar ook onbewust communiceren we veelal met tekens. Semiotiek bestudeert de betekenis van tekens en het proces van betekenis geven. Semiotiek helpt ons bij de semantiek- de betekenis – van het beeld. Niet alleen tekens in taal of beeld, maar in principe in alles om ons heen.

Wanneer je de semiotiek van een beeld gaat analyseren spelen veel aspecten een rol.

Er zijn twee theorieën binnen de semiotiek: de 3 soorten tekens volgens Peirce en de betekenislagen van de theorie van Barthes.

Volgens Peirce hem kun je onderscheid maken in 3 type tekens. indexicale tekens: die verwijzen naar iets. Bijvoorbeeld: voetafdrukken in het zand, verwijzen naar een persoon die er heeft gelopen. Iconische tekens vertonen gelijkenis met iets anders. Denk aan een portret en de persoon die er op wordt afgebeeld en symbolische tekens, ze hebben een relatie die is gebaseerd op afspraken, regels of gewoontes. Het roze lintje is een symbool dat internationaal wordt gebruikt om betrokkenheid bij borstkanker uit te drukken.

Schermafbeelding 2014-01-04 om 14.05.06

De betekenislagen volgens Barthes kun je onderverdelen op 2 niveau’s:

Denotatief (eerste laag):

  • Objectief
  • Wat je ziet
  • Letterlijk gezien
  • Herkennen wat wordt afgebeeld

Connotatief (tweede laag):

– Subjectief

– Wat je voelt/denkt bij wat je ziet

– Eigen invulling door cultuur of ervaring

Semiotiek is binnen het werkveld van een CMD’er heel belangrijk. Als CMD’er ben je constant bezig met beeld en betekenis. Het is belangrijk dat als je van een opdrachtgever een opdracht krijgt en iets maakt, het voor de doelgroep/ publiek begrijpbaar zal zijn en dat ze het interpreten op de manier zoals jij het bedoelt. Door gebruik te maken van bijvoorbeeld bepaalde kleuren, vormen, gebaren en foto’s kan je mensen beïnvloeden en een bepaald gevoel creëren en zo een boodschap overbrengen.

Gita Avrich/ 1743522/ JDE D06

Blog 4 Production design en montage – Ninah Baatenburg de Jong

Blog 4 – Production design en montage

Production design en montage zijn twee aspecten van een film die bijdragen aan hoe de film overkomt. Zo kan er een bepaalde sfeer gecreëerd worden. Production design is eigenlijk alles wat je op de film zien (mise en scene) denk hierbij aan decor, kleding/kostuums en make up. Montage houdt grof gezegd in hoe de beelden aan elkaar zijn “geplakt”, de ordening van beeld dus. Deze twee aspecten samen zorgen voor een andere beleving van de film. Als voorbeeld neem ik de verfilming van Alice in wonderland(2010).

Een film waar de art director zijn handen aan vol heeft gehad. Zo zijn er veel prachtige gedetailleerde kostuums te zien. En is het wisselende decor vaak adembenemend. Zo word je als kijker mee gezogen in het verhaal, met dank aan het production design.

Je word als kijker mee genomen naar fantasie wereld. De sfeer is dromerig en vervreemdend. Los van het decor en de kostuums , word de sfeer mede bepaald door de montage. Door de vloeiende overgangen, ook wel Steadicam genoemd, word de dromerig sfeer versterkt.

Er vind ook een duidelijk sfeer verandering plaats. In het eerste bedrijf van de film, waar de Red queen nog aan de macht is alles vrijwel donker en somber. Wanneer Alice de queen heeft verslagen, veranderd de sfeer in de film. Er worden lichtere en heldere kleuren gebruikt. De sfeer word hierdoor vrolijker  en minder grimmig.

Wat betreft de montage, deze word ook aangepast aan de had van het verhaal in de film. Tijdens het gevecht met Red qeeun bijvoorbeeld. Daar Is de montage snel en met veel verschil tussen de shots.

Production design en de montage zijn dus van essentieel belang voor het ondersteunen van het verhaal. Het maakt de film realistischer en laat je als kijker meer mee slepen.

Ninah Baatenburg de Jong